Nieuws

Zoetsappig verhaal

Vorige week stond ik alweer in de krant, samen met redacteur (Hans Puik) had ik de tekst  opgesteld. Vanaf dat moment lag het in de la totdat er plaats zou zijn in de PZC, dat was dus 25 feb het geval, maar de eindredactie is er nog overheen gegaan, ik vind het een wat zoetsappig verhaal geworden, maar gezien de reacties is het wel gelezen. Hieronder het oorspronkelijke stuk.

 

Eens een Zeeuw / Weer even thuis

 

Het geboortehuis van Joel Geldof (57) staat in Driewegen, een dorp in de gemeente Borsele. Ze groeide op in een avontuurlijke woning met voldoende schuilplekken, een ‘hondenmuseum’ op de vliering en een kruipruimte tussen de eerste verdieping, het gedeelte dat werd gebruikt als huisartsenpraktijk.en tweede verdieping.

Van het dorp Driewegen weet Joel nog bijna alle voorzieningen uit haar jeugdtijd op te noemen. ,,De Gruyter kwam met een busje aan huis met kruideniersartikelen, en één keer per week stond de visboer aan de deur, die reed bij ons voor, m’n moeder was vaste klant en zo had die visboer nog meer vaste klanten in Driewegen waar hij aan huis kwam. In mijn lagereschooltijd waren er nog meerdere winkels in het dorp. De supermarkt van Gilles Goeree, waar ik snoep kocht voor een dubbeltje. Stond ik soms minutenlang te twijfelen tussen twee schuimblokken of een trekdrop. Naast de supermarkt zat een winkeltje, volgens mij heette de uitbaatster Dobbelaer. (Drine) Daar hing zo’n bijzondere geur, best lekker. Daar werden cadeautjes voor jarige klasgenootjes gekocht. Ook hadden we op het dorp nog de winkel van Smallegange, waar allerlei naaispullen werden verkocht. En de garage van Geert de Jager, daar kon je tanken of je band laten oppompen.”  

Veel fijne herinneringen, al heeft Joel ook minder leuke aandenken aan haar kindertijd. Daar later meer over. Eerst naar het begin. In 1963 werd ze geboren in het ‘doktershuis’ aan de Korteweg in Driewegen. Volgens overlevering van haar moeder ‘op aandringen van patiënten’. ,,Mijn ouders en twee oudere zussen waren een jaar eerder neergestreken in het grote huis, waar mijn vader de praktijk van dokter Folmer overnam. Een aantal patiënten vond dat er een Drieweegs dokterskind moest komen. Ik weet natuurlijk niet of dat echt waar is of dat het een gedachtenkronkel is geweest van m'n moeder zo'n 50 jaar later.” 

Joel’s ouders waren allebei rasechte Zeeuwen. Haar vader kwam oorspronkelijk uit Oostkapelle, haar moeder uit Vlissingen. ,,Thuis werd vooral ABN gesproken. In een lollige bui probeerde mijn vader wel Zeeuws, d.w.z. ‘Zuud-Bevelands’, maar dat kon hij niet. Hij kwam tenslotte van Walcheren en dat dialect klinkt heel anders.” 

Joel was het derde kind, later werd het gezin groter. In 1967 kreeg ze een broertje, in 1972 nog een zus. ,,Vooral in de vakantieperiode deden we veel samen. Ik herinner me de jaarlijkse zomervakantie van 3 weken naar Zuid-Frankrijk. We gingen altijd met een vouwwagen, met alle stress vooraf. We gingen als gezin ook naar de omgeving van Westhove bij Oostkapelle. Opa en oma Geldof woonden daar en dat combineerden we met een bezoek aan het bos en het strand. Zoveel jaar later praat ik nog steeds over het bos en het strand van opa Ceesie.”  

Vier keer per jaar bracht Joel op de fiets de rekeningen rond bij de ‘niet-Ziekenfondspatiënten’ van haar vader. ,,Ik wist bijna overal de weg in de Zak van Zuid-Beveland, Driewegen, Ovezande, Oudelande, Baarland, 's-Gravenpolder, 's-Heerenhoek, de patiënten kwamen uit heel de regio.” 

Met vijf kinderen in uiteenlopende leeftijden, een praktijk en apotheek aan huis, medewerking van assistente Mary, huishoudelijk hulp Janna en tuinman Piet is het voor te stellen dat het een drukke boel was in huize Geldof. ,,Het huis was avontuurlijk, door meerdere verbouwingen kende het verschillende delen. De praktijk en de bovenverdieping waren vernieuwd, de rest was een stuk ouder. De sfeer in huis was niet altijd even goed. Ik trok me terug op plekken waar ze me niet konden vinden, meestal werd ik niet eens gemist. Op de bovenverdieping was er een kast waar de vloerplankjes uit konden, ik was klein en dun en kon daar doorheen kruipen. Daar bevond ik me vlak boven de praktijk waar mijn vader patiënten ontving. Hij wist waarschijnlijk niet dat ik daar zat.

Na schooltijd ging Joel vaak spelen bij klasgenoten. ,,Bij Joke in Coudorpe, bij Annet van de kippenboer, waar ik leerde hoe het rook als een varken werd geslacht. Bij Ferry, die allemaal kippen en geiten had. En ik ging mee vissen met de jongens in de watergang. Dat vissen vond ik niet zo leuk, maar het buiten struinen des te leuker. Op latere leeftijd voetbalde ik als eerste meisje mee met de jongens van SVD.” Naast voetballen, leerde Joel ook koeien melken. ,,Op ‘De Loire’ bij Bep en Cor, een hoefje tussen Driewegen en Ellewoutsdijk. Daar heb ik uren tussen de koeien gezeten. Dieren zijn meer te vertrouwen dan mensen.” 

Joel was helemaal gek van honden en begon in de nok van het huis een eigen ‘hondenmuseum’, vlak onder het schuine dak. ,,Tussen de oude balken had ik mijn eigen wereldje gecreëerd met lappen en wasknijpers. Een soort tent met alles wat ik kon vinden en uitknippen over honden. Soms nam ik iemand mee naar mijn ‘hut’ en dan dronken we daar een kopje thee.” 

Op 11-jarige leeftijd kreeg Joel eindelijk de hond waar ze jarenlang om had gezeurd. ,,Een pup die ik zelf moest opvoeden. Dankzij mijn hond kwam ik terecht bij dierenpension De Ellewout. Op zaterdagmorgen verdiende ik daar een zakcentje bij. Op een dag werd mijn hond doodgereden, vreselijk vond ik dat. Gelukkig kwam er een nieuwe hond, ditmaal uit het asiel. Ook met hem ging ik overal naar toe in de omgeving en stookte ik vuurtjes aan de zeedijk.” 

Niet elke associatie met dieren was even leuk. Joel herinnert zich nog dat er in de jachttijd regelmatig werd aangebeld. "Deed ik de deur open en stond er een jager op de stoep met een haas." "Die is voe d’n dokter", zei hij dan. "Zo'n dode haas durfde ik niet aan te nemen. Vervolgens lag die haas 3 dagen in de bijkeuken en als je er even niet aan dacht stond je met je blote voeten op het vachtje van het dier, brr"   

Zoals gezegd, niet al haar herinneringen zijn even prettig. ,,Na verloop van tijd was het niet meer zo leuk thuis. Ik weet dat ik 's nachts als klein meisje naar de dorpsagent ben gegaan vanwege huiselijk geweld. Die nacht werd ik opgevangen, kreeg iets te drinken en bij de agent was een hele mooie, langharige poes. In mijn herinnering heb ik die eindeloos geaaid. Met mijn melding werd verder niets gedaan.” Toen Joel 14 jaar was vertrok haar moeder naar Zeeuws-Vlaanderen. ,,Een half jaar later volgden mijn broer en zus. Ik vond het vreselijk. Al snel kreeg mijn vader een relatie met een ‘patiënt’. Die dame was 19 jaar jonger dan hem en ze had twee kleine kinderen van 2 en 4 jaar. De band met die vrouw was al snel slecht, het zorgde voor een niet al te fijne sfeer in huis. Natuurlijk miste ik ook mijn broer en zus en moeder” 

De mooiste herinneringen heeft Joel aan de Zeeuwse natuur. ,,Ik kwam vaak bij ‘De Staart’ aan de Westerschelde, de Valdijk bij Nisse en het oude bietenspoorlijntje door de Zak van Zuid-Beveland. Mijn middelbare schooltijd was prettig vanwege de fietstochten. Klasgenoten woonden in Nisse en aan de Brilletjesdijk, zo leerde ik het gebied De Poel kennen. Een tijdje zorgde ik voor de geiten aan de Brilletjesdijk en liep ik met ze over de Valdijk en de wegelingen dwars door het Poelgebied. Het buitenleven heb ik altijd heerlijk gevonden. Lekker struinen door de natuur en geen gezeur aan je hoofd.”  

Alle ingrediënten aanwezig !

Soms haal ik een boek uit de verkoop, dit was er weer één:  De stille oorlog van mijn vader van Annemieke de Schepper uit 2019. De inhoud zit nog in mijn lijf maar daar zijn alle ingrediënten voor aanwezig: lockdown, avondklok, koud, sneeuw, min of meer geïsoleerd in een Zeeuwse polder en natuurlijk iets warms om te drinken, een bril maar zeker ook dát boek, het had al een tijd naast mijn bed gelegen, de cover sprak me aan en ook wel de titel maar liever lees ik iets gezelligs voor het slapen gaan dus het boek ging weer mee naar beneden om in de verkoop te gaan maar nee, ik ben er dus in gaan lezen en het liet me niet meer los. Vooral de traumatische gebeurtenissen, de menselijke verhoudingen en het daarmee samenhangende gedrag en de levensloop van de personen in het boek vind ik boeiend. Blijf elkaar vooral vertellen wat je bezighoudt en stel vragen generatieoverschrijdend, dat maakt misschien een hoop duidelijk.  (zie ook www.annemiekedeschepper.nl)

De verdronken boeken

De Verdronken boeken.

Sommige Zeeuwen worden onrustig, zo eind januari - begin februari, men denkt terug aan 1953 toen een groot deel van Zeeland onder water stond vanwege doorgebroken dijken. Meer dan 1836 mensen kwamen om, en nog veel meer dieren. Het is toch niet voor te stellen? Je gaat naar bed, hoort  ’s nachts vreemde geluiden en het water klotst op de benedenverdieping door je huiskamer, wat doe je dan? Selfies maken, filmen en bellen vanuit je bed was toen niet mogelijk, er was geen telefoon of een bakelieten exemplaar hing in de gang of stond op een keurig tafeltje in de kamer.

Eigenlijk heb ik niets meegemaakt: geen oorlog, geen watersnoodramp maar wél een pandemie. In mijn directe omgeving is er niemand overleden aan Corona, voor zover ik weet, wél aan kanker, ouderdom, dementie en zelfmoord. Overlijden schijnt bij het leven te horen maar aan afscheid nemen kan ik maar niet wennen.

Deze week liep ik met de hond over een onverharde dijk, bij zonsondergang maar die was niet te zien, op een plek waar vroeger de Westerschenge stroomde, met eb en vloed, ik vind het fascinerend om te bedenken dat daar boten voeren, veerdiensten waren om de mensen over te zetten van de ene naar de andere kant. Ook het Veerse Meer waar ik vlabij woon, kende getij en nu is het een rustig kabbelend water waar geen gevaar meer is, je kunt er zwemmen, zeilen, kanoën. Vroeger was je een dag onderweg van Walcheren naar Goes, daar zijn overigens prachtige verhalen over geschreven. In die tijden werden de mensen niet zo oud, het leven was fysiek veel zwaarder, lopen, fietsen, lichamelijk werk in de moestuin, ambachten, maar wellicht was het mentaal veel overzichtelijker? Ik weet het niet.

In De Schalm (Infoblad voor Wolphaartsdijk en Oud-Sabbinge) werd gevraagd naar mensen die Geocachen (zie www.geocaching.com)  Hier komen heden (want je hebt  een smartphone  oid nodig) en verleden samen in het verhaal van De verdronken boeken.  (© H. Geldof/J. Rutten)

Oud en Nieuw

Om alle klanten en opruimers van 2020 HEEL HARTELIJK te BEDANKEN de volgende actie:

Alle boeken die via mail@deboekenwurm.nl worden besteld

tussen 31-12-2020 0.00 uur en 1-1-2021 24.00 uur

zijn gratis en worden gratis bezorgd of toegestuurd.

De Boekenwurm wenst u een goede, rustige jaarwisseling toe en een fantastisch 2021.

Boeken bezorgen

Hier het bewijs: 

het was helemaal niet vervelend om vandaag een rondje Walcheren te doen dus alle bestellers: BEDANKT ook namens Droppie (de hond)

Fietsen buiten de comfortzone

De Boekenwurm ligt buitengewoon centraal in Zeeland en mede daarom kan ik, bij bestellingen binnen Zeeland, regelmatig met de hond fietsen buiten mijn comfortzone.

Deze week weer héél divers: vandaag langs het kanaal door Zuid-Beveland (bestelling in Kruiningen) morgen langs de Oosterschelde (bestelling in Zierikzee) en woensdag rondje Walcheren (bestellingen in Vlissingen en Oostkapelle) thuiswerken, rondje bestellingen wegbrengen, DHL, DPD, Postnl en enkele aan huis, fiets achterin, hond mee en genieten van het Zeeuwse landschap, wat wil een mens nog meer?

De Belgen

Een bericht van onze buren:

Laat ons eerlijk zijn …

Momenteel bevinden we ons met z’n allen allerminst in feeststemming.

Maar we moeten blijven geloven, blijven ontspannen, blijven wandelen, blijven genieten van de kleine dingen die ons gelukkig maken.

Een boek kan daarbij helpen.

Met een boek duik je even onder in een fictieve wereld. Met een boek verdiep je jezelf in jouw interesses. Met een boek bezorg je een naaste een moment van geluk.

Een boek doet je dromen. Het nestelt zich in je hoofd.

Stop dus niet met ‘feesten’ met een boek. Hou vol, zorg voor elkaar en alles komt goed.

#feestvanhetboek #samensterk

FEEST VAN HET BOEK

Zaterdag 24 oktober t/m 11 november vooral in België:  FEEST van het BOEK

Daarom voor alle Belgische klanten een presentje bij de bestelling !

 

Binnenkort ook voor de Nederlandse klanten (eigenlijk voor alle klanten) een extraatje tijdens 

De Week van het Zeeuwse boek woe. 28 okt. t/m 8 nov.

 

En om de Engelse klanten niet teleur te stellen: a surprise tijdens

De Week van het Engelse boek ma. 26 okt. t/m 4 nov.

 

Zo kom ik wel van mijn boeken af, het aanbod is gigantisch, iedereen heel erg bedankt !!!

 

 

Bijna KINDERBOEKENWEEK 30 sep t/m 11 okt

©   Roeland Dobbelaer, Hoofdredacteur Bazarow Magazine

Raad eens.

Deze week heb ik vaak moeten denken aan het boek wat ik meest heb gelezen. Gisteren vroeg ik op twitter, facebook en ook in enkele vrienden- en familieapps of mensen konden raden welk boek dit is. Natuurlijk kwamen enkele vrienden en familieleden met de Gebroeders Karamazow of Vaders en Zonen (ja, die van Bazarow!), toch wel mijn lievelingsboeken. Anderen probeerden de Bijbel, vaak gelezen, maar zelden integraal. Weer anderen brachten hun eigen favoriete boek in, zoals Simon Rozendaal die De Avonden van Gerard Reve blijkbaar heeft stukgelezen. Dat snap ik wel als je in de saaie jaren vijftig opgroeit. Maar Simon, ik ben van tien jaar later. Ook veel filosofieboeken werden genoemd, van Bataille, Nietszsche, Aristoteles, allemaal veel te serieus om echt heel vaak te lezen. Op twitter zat Tess van Brakel in de goede richting door met Pinkeltje te komen, in de jaren zestig toen ik kind was een veel gelezen kinderboek, ook door mij. In de familieapps ging het daarna sneller. Puk en de Petteflet, Jip en Janneke, We gaan op Berenjacht, heel veel (voor)gelezen. Uiteindelijk wist onze jongste dochter het goede antwoord. Natuurlijk, want haar en haar grote zus en broers heb ik dit boek keer op keer voorgelezen, wel honderd keer. Hoewel we het steeds minder echt lazen, omdat we de tekst uit ons hoofd kenden en er telkens van alles bij verzonnen. Dan werd het, … van hier naar de Domtoren en weer terug, of van opa en oma in Boxtel en weer terug of nog verder naar opa en oma in Venray en dan weer terug. Stukgelezen hebben we Raad eens hoeveel ik van je hou. Kinderen houden van boeken, en ze dan opnieuw lezen, en nog eens en nog eens. Zo ontwikkelen ze hun gevoel voor taal. En als het dan over een boek gaat over de enorme liefde tussen ouders en kinderen, hoe fijn en veilig is dat? Een veilige overzichtelijke wereld, een kinderwereld. Deze week overleed de auteur van Raad eens, Sam McBratney, een week voor de Kinderboekenweek. Als je mij een week geleden had gevraagd of ik deze man of de illustrator van het boek, Anita Jeram, ken had ik nee gezegd, nooit opgelet als ik hun boekje voorlas. Nu ga ik deze namen nooit meer vergeten. Het wordt tijd dat we kinderboeken en hun auteurs meer gaan waarderen. Lees bijvoorbeeld het interview met Edward van de Vendel in deze speciale Kinderboekenweekspecial van Bazarow Magazine, wat een geëngageerde kinderboekenauteur! Het leven start met kinderboeken, want dan komt alles goed, van hier naar de maan en weer terug. Ik wens iedereen een hele fijne Kinderboekenweek.

Veel leesplezier Roeland Dobbelaer, Hoofdredacteur Bazarow Magazine

 

EN TOEN?

Tijdens de Kinderboekenweek 2020 gaan we terug in de tijd. Boeken brengen geschiedenis tot leven, waardoor de wereld van vroeger tastbaar wordt. Lees spannende verhalen over ridders, verplaats je in oorlogstijd of kom van alles te weten over de Oudheid. Je hebt geen tijdmachine nodig om andere tijden te ontdekken. Verken alle werelden van toen door het lezen van boeken!

                             KINDERBOEKENWEEK 30 sep t/m 11 okt

 

 

 

Pageturners?

Afgelopen week zelf weer eens boeken gelezen......ik was niet zo lekker en ja, lezen was het enige wat me gaande hield. Toevalligerwijs 2 boeken van Franse auteurs, of komt dat omdat ik Franse boeken tegenwoordig iets beter bekijk? Dit vanwege Le rat de bibliothèque, een onderdeel van De Boekenwurm.

De boeken gaan over familiegeheimen, familievetes, ingewikkelde verhoudingen tussen goed en kwaad, herinneringen en het verleden..........

De onbekende vrouw van Françoise Bourdin (the house of books 2007)

De tranen van de moordenaar van Anne-Laure Bondoux (gottmer 2005)

Vandaag liep ik, met m'n hondje, langs de Westerschelde "bie De Staert" 

Zo'n 45 jaar geleden liep ik daar vrijwel elke dag, maar dan met een andere hond, ook wat te mijmeren.......

Pagina's